Είσαι στη «Σκοτεινή» ή στη «Φωτεινή» πλευρά; Μια διαφορετική ματιά στην ενέργεια και τη συνείδησή σου

από τον Τιμολέων Θεοδώρου

Οι άνθρωποι έχουν από τη φύση τους δύο πλευρές. Από τη μία υπάρχει η πνευματική μας διάσταση και η σύνδεσή μας με την πηγή της ενέργειας και, από την άλλη, το εγώ και η υλική μας υπόσταση.

Από μικρή ηλικία αρχίζουμε να διαμορφώνουμε την αίσθηση του εαυτού μας. Μαθαίνουμε να ορίζουμε, να συγκρίνουμε και να κρίνουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αν αυτή η διαδικασία συνεχιστεί χωρίς επίγνωση, μπορεί σταδιακά να μας απομακρύνει τόσο από τον εσωτερικό μας κόσμο όσο και από τους άλλους.

Έτσι δημιουργούνται συχνά συναισθήματα μοναξιάς, απομόνωσης και εγκατάλειψης.

Έχεις επίγνωση της ενεργειακής σου συχνότητας;

Αντί να χαρακτηρίζουμε κάτι ως «κακό» ή «σκοτεινό», μπορούμε να μιλήσουμε για χαμηλή συχνότητα. Αντίστοιχα, αντί για «καλό» ή «φωτεινό», μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο υψηλή συχνότητα.

Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε την ανθρώπινη εμπειρία σαν ένα συνεχές φάσμα.

Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις μας επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την πραγματικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική εσωτερική κατάσταση, η οποία διαμορφώνεται και αλλάζει μέσα από τις εμπειρίες της ζωής.

Ο καθένας μας βρίσκεται εδώ για να μάθει, να εξελιχθεί και να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε καταδικασμένοι να παραμένουμε στην ίδια κατάσταση.

Μπορούμε να επιλέξουμε να ανταποκρινόμαστε στις δυσκολίες με περισσότερη επίγνωση, αντί να αντιδρούμε αυτόματα μέσα από τον φόβο, τον θυμό ή το εγώ.

Η αλλαγή χρειάζεται εξάσκηση, παρατήρηση και συνειδητή προσπάθεια.

Τι ρόλο παίζουν οι πνευματικοί δάσκαλοι;

Οι πνευματικοί δάσκαλοι μπορούν, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, να λειτουργήσουν ως σημεία αναφοράς όταν κάποιος περνά μια περίοδο εσωτερικής αλλαγής.

Η παρουσία ενός ανθρώπου που διαθέτει περισσότερη ηρεμία και αυτογνωσία μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε διαφορετικά μια δύσκολη κατάσταση.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που παρουσιάζεται ως «δάσκαλος» μπορεί πραγματικά να μας βοηθήσει.

Χρειάζεται διάκριση και κριτική σκέψη.

Παρατήρησε αν τα λόγια κάποιου συμβαδίζουν με τις πράξεις του. Ένας άνθρωπος που πραγματικά εμπνέει δεν χρειάζεται πάντα να μιλά πολύ. Η συμπεριφορά, η συνέπεια και η παρουσία του συχνά λένε περισσότερα από τα λόγια του.

Τι συμβαίνει όταν χαρακτηρίζουμε τους άλλους;

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πέφτει θύμα μιας δυσάρεστης εμπειρίας, όπως μια ληστεία στον δρόμο.

Η φυσιολογική αντίδραση μπορεί να είναι ο φόβος, ο θυμός και η σκέψη ότι «ο άλλος είναι κακός και εγώ είμαι το θύμα».

Η αποδοχή, όμως, δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε την πράξη ή ότι δεν προστατεύουμε τον εαυτό μας.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τι συνέβη και προχωρούμε στα απαραίτητα πρακτικά βήματα. Επικοινωνούμε με την αστυνομία, ακυρώνουμε κάρτες ή κάνουμε ό,τι χρειάζεται.

Παράλληλα, προσπαθούμε να μην εγκλωβιστούμε ξανά και ξανά στο ίδιο γεγονός μέσα στο μυαλό μας.

Αποδοχή δεν σημαίνει παραίτηση

Η αποδοχή συχνά παρεξηγείται.

Δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με κάτι άδικο. Δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στους άλλους να μας πληγώνουν. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα όπως είναι, χωρίς να προσθέτουμε αμέτρητες ιστορίες φόβου και θυμού.

Όταν αντιστεκόμαστε διαρκώς σε κάτι που ήδη έχει συμβεί, μπορεί να παραμένουμε συναισθηματικά δεμένοι μαζί του.

Η εσωτερική αντίσταση μπορεί να παρατείνει τον πόνο.

Αντίθετα, η αποδοχή μάς επιτρέπει να πάρουμε τα απαραίτητα μέτρα και στη συνέχεια να στραφούμε προς το επόμενο βήμα.

Η δυσκολία μπορεί να γίνει αφορμή για αλλαγή

Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Κάποιες εμπειρίες μάς δοκιμάζουν και μας αναγκάζουν να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Μέσα από μια δύσκολη περίοδο μπορεί να ανακαλύψουμε πλευρές του χαρακτήρα μας που δεν γνωρίζαμε.

Μπορεί επίσης να καταλάβουμε ποιες πεποιθήσεις δεν μας εξυπηρετούν πλέον και να αναζητήσουμε έναν πιο ισορροπημένο τρόπο ζωής.

Το ζητούμενο δεν είναι να χωρίσουμε τους ανθρώπους σε «φωτεινούς» και «σκοτεινούς».

Ίσως είναι πιο χρήσιμο να παρατηρούμε τον εαυτό μας χωρίς αυστηρές ταμπέλες. Να αναγνωρίζουμε πότε λειτουργούμε μέσα από φόβο και πότε μέσα από ηρεμία, κατανόηση και συμπόνια.

Η επίγνωση αλλάζει τον τρόπο που βιώνουμε τη ζωή

Το να παρατηρούμε τις σκέψεις και τις αντιδράσεις μας μπορεί να δημιουργήσει έναν πολύτιμο χώρο ανάμεσα στο γεγονός και στην αντίδρασή μας.

Εκεί βρίσκεται η δυνατότητα της επιλογής.

Μπορούμε να θυμώσουμε ή να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Μπορούμε να εγκλωβιστούμε σε μια παλιά εμπειρία ή να επιλέξουμε να προχωρήσουμε.

Και ίσως η πραγματική «φωτεινή πλευρά» να μην είναι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος ή μια συγκεκριμένη ομάδα.

Ίσως να είναι η στιγμή που επιλέγουμε συνειδητότητα αντί για αυτόματη αντίδραση, συμπόνια αντί για κρίση και αποδοχή αντί για εσωτερική αντίσταση.