Αν νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου, ίσως στην πραγματικότητα θεραπεύεσαι

από τον Γιάννη Βαγγελάτο

Αν το τελευταίο διάστημα νιώθεις πιο ευαίσθητος, κουρασμένος, αποστασιοποιημένος ή μπερδεμένος με το ποιος γίνεσαι, μην βιαστείς να πιστέψεις ότι κάτι πάει στραβά.

Μερικές φορές η εσωτερική θεραπεία δεν μοιάζει καθόλου με αυτό που περιμένουμε. Δεν έρχεται πάντα με ανακούφιση και ηρεμία. Μπορεί, αντίθετα, να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα που είχαμε για καιρό στην άκρη. Μπορεί να μας κάνει να αμφισβητήσουμε ανθρώπους, πεποιθήσεις, συνήθειες, ακόμη και μια ολόκληρη ζωή που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένη.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι διαλυόμαστε.

Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι αρχίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας με περισσότερη ειλικρίνεια.

Η εσωτερική θεραπεία είναι μια βαθιά προσωπική διαδικασία. Κανείς δεν μπορεί να τη διανύσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα βήματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε χωρίς να πιέζουμε τον εαυτό μας να «γίνει καλά» πριν έρθει η ώρα.

Άλλωστε, δύο πράγματα είναι σχεδόν βέβαιο ότι ισχύουν για τη ζωή: δεν είναι πάντα εύκολη και καμία δύσκολη περίοδος δεν κρατά για πάντα.

Δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις. Και δεν χρειάζεται να τις έχουμε.

Αυτό που χρειάζεται είναι να δώσουμε στον εαυτό μας χώρο, χρόνο και την απαραίτητη φροντίδα ώστε να καταλάβει τι πραγματικά χρειάζεται.

1. Παραδέξου ότι έχεις πληγωθεί

Το πρώτο βήμα είναι ίσως και το πιο δύσκολο: να αναγνωρίσεις τον πόνο σου.

Έχουμε μάθει να δείχνουμε δυνατοί. Πολλές φορές κρύβουμε όσα νιώθουμε, επειδή φοβόμαστε ότι η ευαισθησία θα μας κάνει να φαινόμαστε αδύναμοι. Έτσι, συνεχίζουμε κανονικά τη ζωή μας, ενώ μέσα μας κουβαλάμε πράγματα που δεν έχουμε ακόμη επεξεργαστεί.

Όμως δεν μπορείς να φροντίσεις μια πληγή που αρνείσαι ότι υπάρχει.

Γι’ αυτό χρειάζεται πρώτα να επιτρέψεις στον εαυτό σου να αναγνωρίσει τι συνέβη. Να πεις ότι κάτι σε πόνεσε, ότι κάτι σε δυσκόλεψε ή ότι μια κατάσταση σε επηρέασε περισσότερο απ’ όσο ήθελες να παραδεχτείς.

Αυτό δεν είναι αδυναμία.

Είναι η αρχή της θεραπείας.

Όταν σταματάς να πολεμάς τα συναισθήματά σου και αρχίζεις να τα ακούς, δημιουργείς τον πρώτο πραγματικό χώρο για αλλαγή.

2. Συγχώρεσε πρώτα τον εαυτό σου

Αφού αναγνωρίσεις τον πόνο, έρχεται ένα ακόμη δύσκολο βήμα: η συγχώρεση.

Και αυτή ξεκινά από εσένα.

Ίσως κατηγορείς τον εαυτό σου επειδή δεν ήταν αρκετά δυνατός. Ίσως πιστεύεις ότι έπρεπε να είχες αντιδράσει διαφορετικά, να είχες φύγει νωρίτερα, να είχες καταλάβει κάτι πιο γρήγορα ή να είχες κρύψει καλύτερα όσα ένιωθες.

Όμως δεν χρειάζεται να τιμωρείς τον εαυτό σου για τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να επιβιώσει.

Ο φόβος, η μοναξιά, η θλίψη και η αίσθηση αδυναμίας είναι ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν σε κάνουν λιγότερο δυνατό άνθρωπο.

Επομένως, συγχώρεσε τον εαυτό σου για όσα δεν γνώριζε τότε.

Στη συνέχεια, προσπάθησε να απελευθερώσεις και όσα σε πλήγωσαν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιολογείς ανθρώπους που σε έβλαψαν ή ότι ξεχνάς όσα συνέβησαν. Σημαίνει ότι αποφασίζεις να μην επιτρέψεις στο παρελθόν να συνεχίσει να ελέγχει το μέλλον σου.

Η συγχώρεση δεν αλλάζει αυτό που συνέβη. Αλλά μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζεις τη ζωή σου.

3. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου και να δέχεσαι αγάπη

Αφού αναγνωρίσεις τον πόνο και αρχίσεις να αφήνεις πίσω σου όσα σε κρατούν εγκλωβισμένο, χρειάζεται να επιστρέψεις σε εσένα.

Η αυτοαγάπη δεν σημαίνει ότι θεωρείς τον εαυτό σου τέλειο. Σημαίνει ότι αποφασίζεις να τον φροντίζεις ακόμη και όταν δεν αισθάνεσαι στα καλύτερά σου.

Μπορεί να ξεκινήσει από πολύ απλά πράγματα.

Να κοιμάσαι καλύτερα. Να τρέφεσαι σωστά. Να κινείς το σώμα σου. Να δημιουργείς συνήθειες που σου προσφέρουν χαρά. Να βάζεις όρια σε ανθρώπους και καταστάσεις που εξαντλούν την ενέργειά σου.

Πάνω απ’ όλα, όμως, σημαίνει να σταματήσεις να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν εχθρό.

Μίλησέ του με την ίδια καλοσύνη που θα έδειχνες σε έναν άνθρωπο που αγαπάς.

Παράλληλα, μην φοβάσαι να δεχτείς την αγάπη των άλλων.

Όταν έχουμε πληγωθεί, συχνά χτίζουμε τείχη για να προστατευτούμε. Όμως τα ίδια τείχη που κρατούν μακριά τον πόνο μπορούν να κρατήσουν μακριά και την αγάπη.

Άφησε, λοιπόν, τους ανθρώπους που σε νοιάζονται πραγματικά να είναι δίπλα σου.

Δεν χρειάζεται να θεραπευτείς μόνος.

4. Κράτησε την πίστη ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν

Όταν βρίσκεσαι στη μέση μιας δύσκολης περιόδου, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι θα παραμείνεις για πάντα εκεί.

Όμως οι δύσκολες στιγμές αλλάζουν.

Τα συναισθήματα αλλάζουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι συνθήκες αλλάζουν.

Ακόμη κι αν σήμερα δεν μπορείς να δεις καθαρά το επόμενο βήμα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό κράτησε λίγη πίστη μέσα σου. Πίστη στον εαυτό σου, στη ζωή, στο μέλλον ή σε κάτι μεγαλύτερο από εσένα.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ακριβώς πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Χρειάζεται μόνο να πιστέψεις ότι η σημερινή κατάσταση δεν αποτελεί ολόκληρη την ιστορία σου.

Και καθώς περνά ο χρόνος, μπορεί να ανακαλύψεις ότι η περίοδος που κάποτε θεωρούσες μόνο δύσκολη σου έδωσε τελικά μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού σου.

Η ελπίδα δεν σημαίνει ότι αγνοείς τη δυσκολία. Σημαίνει ότι αρνείσαι να πιστέψεις πως η δυσκολία είναι το τέλος.

5. Μάθε να περνάς χρόνο μόνος

Τέλος, χρειάζεται να μάθεις να αντέχεις τη δική σου παρέα.

Όχι επειδή πρέπει να απομονωθείς από όλους, αλλά επειδή η εσωτερική θεραπεία χρειάζεται και στιγμές σιωπής.

Οι άνθρωποι που αγαπάμε μπορούν να μας στηρίξουν. Μπορούν να μας ακούσουν, να μας συμβουλέψουν και να μας προσφέρουν ασφάλεια.

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει απόλυτα τι συμβαίνει μέσα μας.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να δημιουργούμε χρόνο για τον εαυτό μας χωρίς συνεχή εξωτερικό θόρυβο. Χωρίς να χρειάζεται να εξηγούμε τι αισθανόμαστε. Χωρίς να πρέπει να ανταποκριθούμε στις ανάγκες όλων των άλλων.

Μερικές φορές, όταν μένουμε μόνοι, αρχίζουμε επιτέλους να ακούμε πράγματα που χάνονταν μέσα στην καθημερινότητα.

Ακούμε τι πραγματικά θέλουμε.

Καταλαβαίνουμε τι μας κουράζει.

Αναγνωρίζουμε τι πρέπει να αφήσουμε πίσω.

Και, τελικά, θυμόμαστε ποιοι είμαστε.

Η θεραπεία δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναπονέσεις

Υπάρχει κάτι σημαντικό που χρειάζεται να θυμάσαι: η θεραπεία δεν σημαίνει ότι δεν θα νιώσεις ξανά πόνο.

Δεν αποδεικνύεται από το πόσο λίγο αισθάνεσαι.

Αποκαλύπτεται από το πώς αντιδράς σήμερα σε πράγματα που κάποτε σε έλεγχαν.

Μπορεί να έχεις δύσκολες ημέρες.

Μπορεί να επιστρέψουν παλιά συναισθήματα.

Μπορεί να αλλάξεις γνώμη.

Μπορεί να χρειαστεί να ξεκουραστείς.

Μπορεί ακόμη και να χρειαστεί να ξεκινήσεις από την αρχή.

Και παρ’ όλα αυτά, μπορεί να προχωράς.

Μην προσπαθείς να γίνεις γρήγορα η «θεραπευμένη» εκδοχή του εαυτού σου μόνο και μόνο για να αισθάνονται οι άλλοι πιο άνετα.

Η αλλαγή χρειάζεται τον χρόνο της.

Άφησέ την να εξελιχθεί φυσικά.

Γιατί ο άνθρωπος που γίνεσαι αξίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια βιαστική επιστροφή στην «κανονικότητα».

Αξίζει μια ζωή που στηρίζεται στην αυτοεμπιστοσύνη, στην εσωτερική γαλήνη και στην αλήθεια.

Και πάνω απ’ όλα, όσο θεραπεύεσαι, μην ξεχνάς να βάζεις τον εαυτό σου σε προτεραιότητα.

Αυτό δεν είναι εγωισμός.

Είναι αυτοφροντίδα.

Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις στον άνθρωπο που ήσουν πριν πληγωθείς.

Ίσως η πραγματική θεραπεία να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο να δημιουργήσεις έναν νέο εαυτό, πιο συνειδητό, πιο ελεύθερο και πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είσαι.